mcsa intro

درس سوم: مفاهیم مهم و کاربردی سرور 2016

آموزش شبکه: مفاهیم اولیه و پیکره بندی های پایه ای سرور 2016

 

در این جلسه آموزش شبکه، با مفاهیم پایه ای پیکره بندی ویندوز آشنا میشویم.

 

حافظه مجازی – Virtual Memory

روی یک ماشین فیزیکی یا ماشین مجازی گاهی میزان RAM موجود کافی نیست و امکان افزودن RAM فیزیکی نیز به هر دلیل وجود ندارد. در این حال میتوان بخشی از فضای Hard Disk آن ماشین را بعنوان RAM مورد استفاده قرار داد. قبل از هر چیزی خیلی سریع نگاهی داشته باشیم به روند اجرای برنامه ها در ویندوز.

فرض کنید قصد اجرای برنامه ای را دارید. وقتی آنرا اجرا میکنید، برنامه فوق در حافظه RAM کامپیوتر load میشود ( قرار میگیرد). طبعا فضایی از حافظه RAM اشغال میشود. ویندوز یک سیستم عامل Multi-Tasking است یعنی چندین و چند برنامه را بصورت همزمان اجرا میکند. فرض کنید تعداد زیادی برنامه در حال اجرا باشند. همه آنها در RAM قرار دارند و فضایی از RAM را اشغال میکنند. پس از مدتی هیچ فضای خالی روی RAM باقی نمی ماند و ویندوز به اصطلاح hang میکند.

طراحان سیستم عامل راه حلی برای رفع این مشکل در نظر گرفتند. آنها ساختار ویندوز را بگونه ای اصلاح کردند که اگر برنامه word اجرا شده و هنوز بسته نشده است اما مدتیست که بلااستفاده میباشد، از حافظه RAM خارج شود و جایی روی Hard disk قرار بگیرد و دم دست باشد. اصطلاحا به حال تعلیق در آید. هرگاه که کاربر یا سیستم عامل مجددا برنامه فوق را احضار کرد، برنامه بلافاصله به RAM بازگردد. این ساز و کار باعث میشود که برنامه هایی که زمانی اجرا شده اند ولی فعلا بلااستفاده هستند، فضایی از RAM را در اختیار نداشته باشند و لذا کارایی کامپیوتر دچار افت فاحشی نشود.

پس به زبان ساده بخشی از Hard Disk به کمک RAM می آید. این بخش از Hard Disk را Virtual Memory می نامند. اطلاعات و تنظیمات این حافظه مجازی در فایلی به نام pagefile.sys در ریشه System Drive کامپیوتر ( که معمولا درایو C میباشد) ذخیره میشود. فایل فوق معمولا حجیم میباشد و اندازه آن در واقع اندازه Virtual Memory است. برای مشاهده این فایل در ویندوز Server 2016 :

  • در Control Panel روی File Explorer Options کلیک کنید تا کادر مربوطه باز شود.
  • در کادر فوق در تب view ، مطابق تصویر، دکمه رادیویی show hidden files, folders and drives را انتخاب کنید.
  • نیز مطابق شکل، تیک موجود در چکباکس Hide Protected Operating System files را نیز بردارید.
  • روی دکمه OK کلیک کنید.

show protected system files

  • حال به درایوی که سیستم عامل ویندوز Server 2016 در آن نصب شده است، بروید. در ریشه درایو فوق فایل sys قابل مشاهده است. اندازه آن فایل در واقع اندازه Virtual Memory است.

خود ویندوز بصورت پیشفرض قابلیت Virtual Memory را فعال میکند و فضایی از System Drive ( درایو میزبان فایلهای ویندوز) را به آن اختصاص میدهد. گاهی نیاز است که این فضا را کم/ زیاد کنیم یا بجای system drive از یک درایو دیگر فضا را اخذ کنیم. برای این منظور:

  • در Control Panel روی System کلیک کنید تا پنجره System ظاهر شود.

system page

  • در پنل سمت چپ روی گزینه Advanced system settings کلیک کنید.
  • پنجره System Properties ظاهر میشود.

system Properties

  • در پنل Performance روی دکمه settings کلیک کنید.
  • پنجره Performance Options ظاهر میشود. به تب Advanced بروید.

performance options

  • در قسمت Virtual Memory می بینیم که 1536MB یعنی حدود 5GB فضا به Virtual Memory بصورت خودکار توسط خود ویندوز اختصاص داده شده است. این مقدار در هر کامپیوتری میتواند متفاوت باشد.
  • برای تغییر مقدار و یا system drive روی دکمه change کلیک کنید.
  • صفحه Virtual Memory ظاهر میشود بصورت ذیل:

virtual memory

  • بیایید قبل از هر کاری وضعیت را بررسی کنیم. در کادر بالای صفحه یعنی کادر Paging File Size می بینیم که درایو C بعنوان System Managed نوشته شده است. نیز در زیر کادر، در مقابل عبارت Selected Drive باز به درایو C اشاره شده است. لذا این درایو میزبان Virtual Memory می باشد. در کادر انتهایی صفحه هم مشخص شده است که حداقل فضایی که باید برای Virtual Memory انتخاب شود، چه مقدار است. چه مقدار توصیه میشود و چه مقدار اختصاص یافته است.
  • در صفحه فوق همانطور که می بینید همه گزینه ها غیرقابل انتخاب و غیرقابل تغییر هستند چون در بالای این صفحه، چکباکس Automatically Manage Paging File Size for All Drives تیک خورده است. جهت ایجاد تغییرات این تیک را بردارید.
  • میتوانیم دکمه رادیویی No Paging File را انتخاب کنیم و سپس روی دکمه های Set و OK کلیک کنیم تا بطور کلی قابلیت Virtual Memory کنار گذاشته شود و ویندوز برای اجرای برنامه ها و پروسس ها بصورت کامل روی حافظه RAM تکیه کند. یا میتوانیم دکمه رادیویی Custom Size را انتخاب کرده مقدار فضایی متفاوت از آنچه در حال حاضر وجود دارد را وارد کنیم ( بر حسب MB ). توصیه میشود که یک و نیم برابر میزان RAM را وارد کنیم. RAM کامپیوتر ما فعلا 5GB یا 5120MB است. پس مقدار 5GB یا 7680MB را وارد میکنیم. ضمنا باید از کادر Paging file size در بالای صفحه، درایوی که قصد داریم فضای فوق از آن درایو اختصاص داده شود را انتخاب کنیم. سپس روی دکمه های Set و OK کلیک میکنیم.

edit virtual memory

  • در صفحه های Performance Options و System Properties نیز روی OK کلیک میکنیم.
  • ویندوز پیغامی را نمایش میدهد و اعلان میکند برای اعمال این تغییر باید Restart شود. میتوانید تعیین کنید که بلافاصله یا بعدا این اقدام صورت پذیرد.
  • بهرحال وقتی کامپیوتر Restart و مجددا بوت شود، میزان Virtual memory به 7680MB تغییر کرده است و از درایو E این فضا اختصاص داده شده است.

 

 

 

 

تنظیمات تایم سرور – NTP server

در یک شبکه ی کامپیوتری تنظیمات Date و Time از اهمیت بالایی برخوردار است. همه ارتباطات و یکپارچه سازی ها در گروی اینست که DC ها و Server ها و Client ها از تنظمیات تاریخ و زمان مشابهی برخوردار باشند.

 به صورت پیشفرض AD DS تحمل حدود 5 دقیقه اختلاف زمانی بین کامپیوترهای شبکه را دارد. یعنی در صورتی که ساعت کلاینت 5 دقیقه جلوتر و یا عقب تر از DCباشد، باز هم کاربر امکان logon به شبکه از طریق کلاینت فوق را خواهد داشت. اگر این اختلاف زمانی بیش از 5 دقیقه باشد،کاربر احراز هویت نمیشود و لذا نمیتواند Logo On کند. اگر این مشکل برای DC به وجود بیاید، Replication بین آن DC و سایر DC ها نیز انجام نمیشود که خود باعث دردسرهای زیادی میگردد.

ساعت هماهنگ جهانی که به اختصار آن را UTC می نامند اساس زمان استاندارد در بیشتر نقاط جهان است. بسیاری از دیوایسها برای سنجش و نمایش زمان و همچنین نشان دادن اختلاف زمانی، از این مقیاس زمانی 24 ساعته استفاده می کنند. ساعت هماهنگ جهانی بیشتر از  0.9 ثانیه با ساعت گرینویچ اختلاف ندارد و برای بسیاری از کاربردهای روزمره چنین اختلافی قابل صرف‌ نظر کردن است.

ساعت جهانی یا ساعت گرینویچ (GMT) به ساعت جاری شهر گرینویچ اشاره می کند. این ساعت در رصدخانه سلطنتی گرینویچ و بر اساس موقعیت خورشید تنظیم می شود. گرینویچ تقریبا چیزی معادل ساعت هماهنگ جهانی (UTC) است با این تفاوت که عمدتا توسط ادارات و سازمانها و مردم بریتانیا و بعضی کشورهای دیگر همچون استرالیا، آفریقای جنوبی، هند و پاکستان استفاده میشود. UTCزمانهای UTC و گرینویچ تقریبا یکسان هستند با این تفاوت که گرینویچ از ظهر حساب می شود٬ اما UTC از نیمه شب حساب می شود.

ساعت رسمی ایران کد بین‌المللی (IRST:Iran Standard Time ) است. اگر زمانی به وقت IRST یا Iran   Standard Time بیان شد٬ یعنی قبلا به وقت ایران تبدیل شده است و شما هیچ کار خاصی نباید انجام دهید.

 

Time Synchronization ( یکسان سازی زمان)

هر سیستم ویندوز سرور از سرویس W32TIME برای همزمان سازی ساعتهایشان استفاده میکنند. بصورت ایده آل همه ساعت های کامپیوترها در یک دامین AD DS  زمان خودشان را با ساعت یک سیستم معتبر در شبکه همسان سازی و هماهنگ میکنند. سیستم معتبر فوق اصطلاحا Time Server نامیده میشود. فاکتورهای بسیاری می توانند بر Time Synchronization در شبکه تاثیرگذار باشند. مواردی که در زیر به آنها اشاره میشود اغلب میتوانند بر صحت و دقت Time Synchronization در شبکه تاثیربگذارند:

  • شرایط شبکه
  • دقت و صحت ساعت سخت افزار کامپیوتر
  • ظرفیت و حجم CPU و منابع شبکه در دسترس برای سرویس زمان

کامپیوترهایی که کمتر زمانشان را یکسان سازی می کنند یا کامپیوترهایی که هنوز عضو دامین نشده اند، بصورت پیشفرض طوری تنظیم شده اند که زمان خود را با Time.windows.com  تطبیق دهند. چون این کامپیوترها زمان خود را به طور پیوسته یکسان سازی نمی کنند، برای ما غیرممکن است که بخواهیم دقت زمان را برای این چنین کامپیوترهایی که ارتباطات شبکه ای ندارند تضمین کنیم.

یک Forest یک سلسله مراتب Time Synchronization از پیش تعیین شده دارد. سرویس زمان ویندوز، زمان سیستم را با در نظرگرفتن حالت سلسله مراتبی با دقیق ترین ساعت مرجع بالاسری خود یا Parent خود یکسان سازی میکند. اگر بیش از یک منبع زمان روی کامپیوتر تنظیم شده باشد سرویس زمان ویندوز برای انتخاب بهترین منبع زمان از الگوریتم های NTP استفاده میکند. در واقع این سرویس برای مدیریت دقیق زمان در یک سیستم به کار می رود. در بیشتر موارد نیازی به اعمال تنظیمات روی این سرویس نیست.کامپیوترهایی که عضو دامین هستند به صورت پیشفرض نقش time Client را دارند.

در یک دامین مهمترین عنصر برای احراز هویت کاربران، زمان است و شما به همین دلیل بایستی یک Time Server قابل اعتماد به سرورهای DC  خود معرفی کنید.

البته اگر بصورت پیشفرض سیستم عامل ویندوز سرور را نصب و راه اندازی کرده باشیدTime Server های شرکت مایکروسافت به عنوان Time Source به سرورها معرفی می شوند و در ضمن توجه کنید که در شبکه دامین شما آن DC بصورت پیشفرض به عنوان Time Server کار می کند که نقش PDC Emulator روی آن قرار داشته باشد. پس DC دارای این نقش، Time Server پیشفرض یک دامین است. ( با PDC Emulator در درسهای آینده آشنا خواهید شد).

بهترین راهکار برای سازمانی که دارای شعبات مختلفی در سطح کشور و سیستم عامل ها و تجهیزات مختلفی است که نیاز به داشتن زمان دقیق هستند استفاده از دستگاه های Time Server است که بصورت مستقیم زمان خود را از سرورهای ماهواره دریافت می کنند. یک Time Server قابل اعتماد Time Server است که تمامی کلاینت های آن مطمئن باشند که در طی زمان دقیقترین زمان را به شما ارائه می دهد.

 Time server  در یک مجموعه هم می تواند بصورت مجموعه ای از آدرس ها تعریف شود و هم اینکه بصورت تکی تعریف شود. فرض کنید که شرکتی دارای 12 هزار کلاینت و 4 عددDC  است، DC1  این مجموعه وظیفه نگهداری PDC Emulator  را بر عهده دارد ، شما یک دستگاه NTP Server خریداری کرده اید که زمان را بصورت دقیق از ماهواره دریافت می کند و این دستگاه را به نام NTP1.ITPerfection.local به DNS معرفی کرده اید ، با وارد کردن دستور زیر  در پنجره Cmd در DC1 شما این سرور NTP را به عنوان Time Source دقیق سازمان به DC1 ( time Server پیشفرض)  معرفی می کنید :

w32tm /config /manualpeerlist:”ntp1.ITPerfection.local” /syncfromflags:manual /reliable:yes /update

اگر قصد دارید چندین سرور NTP در مجموعه داشته باشید که در صورت بروز مشکل برای یکی از آنها، بقیه دچار مشکل نشوند کافیست بعد از نصب دستگاه جانبی یا سرور جانبی آدرسی که در manualpeerlist  وارد می کنید را با علامت کاما از هم جدا کنید ، اگر فرض را بر این بگیریم که ما دو عدد NTP در سازمان داشته باشیم معرفی آنها به شکل زیر خواهد بود :

w32tm /config /manualpeerlist:”ntp1.ITPerfection.local,ntp2.ITPerfection.local” /syncfromflags:manual /reliable:yes /update

توصیه میشود که این دستور را نه تنها در PDC Emulator  بلکه بر روی تمامی  DC های مجموعه اجرا کنید و حتی اگر تعداد DC های شما در مجموعه های Forest زیاد است آن را از طریق GPO یا Logon Script  به همه DC ها  اعمال کنید. اگر در سازمان خود NTP  ندارید ترجیحا از NTP Server های اینترنتی استفاده نکنید و IP Addrss های سرورهای DC را به عنوان NTP به شبکه معرفی کنید ، این موارد را اگر به درستی رعایت کنید زمانیکه ساعت رسمی کشور به عقب و جلو می رود کافیست که فقط زمان سرور PDC Emulator  را یک ساعت به عقب یا به جلو بکشید و از بروز مشکلات جانبی جلوگیری کنید.

در بحث یکسان سازی زمان با NTP برخورد می کنیم که پروتکلی است که اطمینان پیدا می کند همه ی سیستم های موجود در Forest، ساعتهای تنظیم شده و یکسان با ساعت مرجع داشته باشند. در دامین، یک DC میتواند نقش NTP Server  را داشته باشد یعنی به صورت خودکار، زمان سیستم ها با دامین کنترلر Synchronize  و یکسان میشود. همینطور میتوانید یک روتر سیسکو را بعنوان NTP Server استفاده کنید که در دوره CCNA Routing&Switching با نحوه انجام آن آشنا میشوید.

بهرحال، سایر کامپیوترهای شبکه اعم از سایر DC ها، همه Server های فیزیکی و مجازی و همه کلاینتهای فیزیکی و مجازی دارای نقش NTP Client خواهند بود. ضمن اینکه میتوانید در شبکه چند NTP Server داشته باشید.

برای اینکه NTP Client بخواهد راجع به NTP Server ها بداند و آنها را بشناسد راههای بسیاری وجود دارد:

  • سرورهای NTP می توانند به صورت دستی برای شبکه معرفی و تنظیم شوند.
  • از طریق تنظیمات DHCP به تمام کامپیوترها و حتی سوئیچ ها و روترها و Access Point ها و سایر دیوایسهای شبکه معرفی شوند.
  • سرورها میتوانند مستقیما زمان را به یک Peer ارسال کنند.
  • ممکن است NTP Server ها تنظیمات زمان و تاریخ را توسط بسته های Multicast یا Broadcast روی شبکه ارسال کنند.

Peer  به معنای همتا و جفت است. دو کامپیوتر در شبکه که قابلیت یکسانی دارند و از لحاظ عملیاتی در یک سطح هستند و میتوانند با هم به یک شکل تبادل و تعامل داشته باشند هرکدام یک Peer محسوب میشوند اما یک کامپیوتر و یک سرور نمیتوانند با هم رابطه ی Peering داشته باشند چون سطحشان و نوع سرویسی که ارایه میدهند متفاوت است. مثلا کامپیوتر میتواند از سرور یک سری اطلاعات را جستجو کند و به دست بیاورد اما سرور نمیتواند همان کار مشابه را در کامپیوتر کلاینت انجام دهد.

     همانطور که در ویدئو نیز مشاهده کردید میتوانید در محیط powershell دستورات ذیل را جهت پیکربندی سرویس W32TIME بگونه ای که از Time Server های اینترنتی جهت استفاده د Domain داخلی بهره گیرد، استفاده کنید. این دستور را باید روی Time Server شبکه خود یعنی یک DC که میزبان نقش PDC Emulator است در محیط Windows Powershell وارد کنید.

w32tm /config /manualpeerlist:”pool.ntp.org 0.pool.ntp.org 1.pool.ntp.org 0.us.pool.ntp.org 2.north-america.pool.ntp.org 1.us.pool.ntp.org  3.north-america.pool.ntp.org ” /syncfromflags:MANUAL

نیز میتوانید سرویس w32time را توسط دستورات ذیل Stop و Start کنید.

Stop-Service w32time

Start-Service w32time

یک دستور نیز وجود دارد که روی کامپیوترهایی که time Server یا NTP Server نیستند مورد استفاده قرار می گیرد. زمانی که کامپیوتری دارای زمانی مغایر با زمان رسمی دامین می باشد، کافیست دستور ذیل را در محیط cmd کامپیوتر فوق وارد کنید:

net time \\time server address   /set

بعنوان مثال اگر آدرس Time server دامین هست: 10.16.25.1 دستور فوق باید بصورت ذیل وارد شود:

net time \\10.16.25.1  /set

 

 

 

 

تنظیمات IP , تنظیمات DNS

در این بخش از درس مروری گذرا داریم بر مباحثی که آنها را بصورت مفصل تر میتوانید در دوره آموشی نتورک پلاس فرا بگیرید.  

یک کامپیوتر برای اینکه بتواند به یک شبکه ( چه شبکه داخلی یک سازمان و چه شبکه اینترنت) متصل شود، باید دارای کارت شبکه باشد. البته ما درمحاورات روزمره از اصطلاح کارت شبکه استفاده میکنیم. در اصل کارتی به نام Network Card وجود ندارد بلکه منظور ما از کارت شبکه در واقع قطعه سخت افزاری معروفی است به نام Network Interface Card یا NIC . البته گاهی نیز از اصطلاح Network Adapter استفاده میشود.

NIC ها در دو نوع عمده Wired و Wireless وجود دارند. نوع اول برای اتصال دیوایس ( شامل PC ، Laptop ، Server ، کنسول بازی مانند PlayStation یا Xbox ، گیرنده های دیجیتال مانند رسیورهای ماهواره ای و…) با کابل اترنت به سوئیچ های شبکه می باشد. نوع دوم نیز جهت اتصال بی سیم و از طریق امواج Wifi به شبکه مورد نظر است.

بهرحال NIC از هر نوعی که باشد برای اتصال به شبکه نیاز به تنظیم شدن دارد. منظور از تنظیم شدن اینست که NIC باید دارای تنظیمات IP Address و Subnet Mask باشد. نیز تنظیماتی چون Default gateway و DNS server Address .

     برای مشاهده اینکه آیا کامپیوتر دارای کارت شبکه هست یا نه بهتر است کنسول Device manager را اجرا کنید:

  • Device Manager را در ویندوز Server 2016 و نیز Windows 10 میتوانید از طریق Search در قسمت Search موجود در taskbar اجرا کنید.
  • نیز در همه نسخه های ویندوز، آیکن این کنسول در داخل Control Panel وجود دارد.
  • راه سومی هم در همه نسخه های ویندوز وجود دارد و آن اینست که در control Panel روی گزینه System کلیک کنید تا پنجره System ظاهر شود. اکنون از پنل سمت چپ صفحه فوق میتوانید روی گزینه Device Manager کلیک کرده و آنرا اجرا کنید.

بهرحال مطابق شکل ذیل در داخل کنسول Device Manager اطلاعاتی در مورد همه قطعات ریز و درشت سخت افزاری کامپیوتر لیست شده است:

device manager

     همانطور که می بینید در ذیل Network Adapter کارت شبکه این کامپیوتر نمایش داده شده است. کارت شبکه این کامپیوتر محصول شرکت Intel است و از نوع gigabit Ethernet میباشد. اکنون میتوانید با کلیک روی کارت شبکه فوق آنرا Uninstall کنید، یا درایورش را update کنید و یا تنظیمات Power Options آنرا تغییر دهید و …

     اما هیچکدام از اینها، تنظیمات مورد نظر ما نیست. ما قصد بررسی و تغییر تنظیمات IP Address کارت شبکه را داریم. یکی از دو روش ذیل را امتحان کنید.

  • کلیدهای Windows+R را فشار دهید تا کارد run اجرا شود. در کادر فوق عبارت cpl را وارد کرده و روی دکمه Enter کلیک کنید.صفحه ای شامل تمام کارت شبکه های موجود روی کامپیوتر ظاهر میشود. روی کارت شبکه مورد نظر خود دبل کلیک کنید.
  • در داخل Control Panel روی گزینه Network and Sharing Center دبل کلیک کنید. مطابق شکل ذیل، کارت شبکه کامپیوتر ظاهر میشود. روی آن دبل کلیک کنید.

network sharing center

از هر روشی که رفته باشید وقتی روی کارت شبکه دبل کلیک کرده باشید، کادری مانند ذیل باز میشود:

NIC Properties

در کادر Status وضعیت اتصال این کارت به شبکه از طریق IPv4 یا IPv6 نمایش داده میشود. مشاهده میکنید که فعلا این کارت به شبکه ای متصل نیست. در مقابل عبارت Media State معلوم میشود که NIC فوق در وضعیت Enable یا Disable است. Duration مشخص میکند که این NIC چه مدت زمانی است که روشن شده است. Speed نیز سرعت انتقال اطلاعات توسط این NIC را مشخص میکند که برای کارت فوق 1Gbps است. در پنل Activity میتوان مشاهده کرد که چند packet تا کنون توسط این NIC رد و بدل شده است.    

در این کادر میتوانید روی دکمه Details کلیک کنید تا تنظیمات فعلی را مشاهده کنید. چیزی شبیه ذیل:

NIC details

اطلاعات مفیدی در این کادر وجود دارد:

  • هر کارت شبکه ای روی این سیاره دارای یک آدرس سخت افزاری 48 بیتی ( 6 بایتی) است که کاملا منحصر به فرد میباشد. همانطور که اثر انگشت هیچ دو انسانی مشابه یکدیگر نیست. آدرس سخت افزاری هیچ دو کارت شبکه ای نیز مشابه نیست. آدرس فوق را Physical Address یا Media ACcess Address ( MAC ) مینامند. MAC Address در کارخانه سازنده وارد میشود و قابل تغییر نیست. در تصویر بالا مشاهده میکنید که آدرس سخت افزاری این کارت شبکه برابر است با 00-0C-29-E6-27-AC . در واقع MAC Address در مبنای 16 نمایش داده میشود.
  • این کارت شبکه دارای IP Address نسخه 4 نیز هست. آدرس 168.1.131
  • نیز دارای IPv4 Subnet Mask است: 255.255.0
  • همانطور که ادامه خواهید دید، این کارت شبکه، IP Address خود را از DHCP Server دریافت کرده است. ساز و کار DHCP یکی از مهمترین ارکان یک شبکه است که در دوره MCSA 2016 بطور مفصل و کامل با همه اجزا و جنبه های آن آشنا خواهید شد. در اینجا کافیست بدانید که IP Address را به دو صورت میتوان به یک کارت شبکه نسبت داد. یا باید بصورت دستی این کار را انجام دهیم یا یک کامپیوتر را در شبکه بعنوان DHCP Server تعیین کنیم و کامپیوتر فوق به کلیه کامپیوترهای دیگر تنظیمات IP Address را ارائه دهد. کاری که در مورد این کارت شبکه انجام داده است. چطور متوجه شدیم که این کامپیوتر آدرس خود را از DHCP دریافت کرده است؟ خیلی ساده. در مقابل عبارات Lease Obtained و lease Expires تاریخ و ساعتهایی وجود دارد. DHCP Server آدرس ها را کامپیوتر اجاره میدهد ( lease میکند). این دو عبارت نشان میدهند که این کارت شبکه در ساعت پنج و یک دقیقه و سی ثانیه عصر در تاریخ 17 ژانویه 2018 از DHCP Server موفق به اجاره کردن یک IP Address شده است. این آدرس تا ساعت 5:31:30 بعدازظهر 17 ژانویه در اجاره این کارت شبکه خواهد بود که البته میتواند مدت اجاره را تمدید کند.
  • کارت شبکه فوق فعلا فاقد IPv4 default gateway است که یعنی به روتری متصل نیست.
  • DHCP Server IPv4 این شبکه دارای آدرس 168.1.254 میباشد.
  • DNS Server IPv4 این شبکه نیز دارای آدرس 168.1.1 میباشد.
  • این کارت دارای نوعی از اسکوپهای آدرسهای IPv6 به نام link-local است و در نتیجه بنوعی دارای آدرس IPv6 میباشد. این آدرس باعث میشود که چنانچه یک DHCP Server نسخه ششم در شبکه وجود داشته باشد، کارت شبکه فوق بتواند آدرس IPv6 نیز براحتی اجاره و دریافت کند. در واقع آدرس link-local یک آدرس واسط میباشد.
  • این کارت شبکه فعلا فاقد IPv6 DHCP Server و IPv6 DNS Server میباشد.

در ویدئوی این درس درباره عملکرد و مفهوم Default gateway و DNS توضیحات لازم ارائه شده است. همینقدر اشاره شود که چون کارت شبکه فوق فاقد Default gateway است و با عنایت به Subnet mask که دارد ( 255.255.255.0 ) میتوان نتیجه گرفت که کامپیوتر فوق فقط قادر به برقراری ارتباط با کارت شبکه هایی است که در محدوده آدرس 192.168.1.1 تا 192.168.1.254 قرار داشته باشند.

اکنون روی دکمه Close کلیک کنید تا به کادر Status باز گردیم. در کادر status اگر روی دکمه Disable کلیک کنید، این کارت شبکه غیر فعال میشود. گاهی لازم است این کار انجام شود. وقتی کارت شبکه غیرفعال شد، دکمه Enable فعال میشود که از طریق آن بتوان کارت را مجددا فعال کرد. از دکمه Diagnose نیز جهت Troubleshoot و عیب یابی کارت شبکه میتوان استفاده کرد. بیایید اکنون روی properties کلیک کنیم. صفحه Properties ظاهر میشود.

NIC properties

در این صفحه انواع چکباکس ها وجود دارد که با عملکرد و مفهوم تمام آنها به مرور در دوره MCSA آشنا خواهید شد. ما فعلا با چکباکس

Internet Protocol Version 4 ( TCP/IPv4)

کار داریم. اگر تیک این چکباکس رو برداریم، کل IPv4 این کارت شبکه تعطیل میشود. فعلا چنین قصدی نداریم. پس صرفا روی این چکباکس کلیک میکنیم تا انتخاب شود. وقتی انتخاب شد، دکمه Properties نیز فعال میشود و روی آن کلیک میکنیم تا صفحه معروف Internet Protocol Version 4 (TCP/Ipv4) ظاهر شود:

internet protocol ipv4 properties

در صفحه general دو پنل وجود دارد:

  • یک پنل جهت تنظیم IP Address و Subnet Mask و Default gateway
  • یک پنل جهت تنظیم Preferred DNS Server و Alternate DNS Server

هر دو پنل دارای دو دکمه رادویی هستند. دکمه رادویی obtain اگر فعال باشد ( که هست) به این معناست که کارت شبکه باید تنظیمات آن پنل را از DHCP Server دریافت ( اجاره ) کند. یعنی از روش Dynamic استفاده کند. دکمه های رادیویی دیگر که با عبارت Use the following شروع میشوند به این معناست که باید از روش آدرس دهی دستی یا Static استفاده شود. یعنی یک کاربری که دارای اختیارت Administrator روی این کامپیوتر میباشد، بصورت دستی تنظیمات را وارد کند. در حال حاضر این NIC روی مد Dynamic قرار دارد وهمانطور که دیدید موفق به دریافت تنظیمات شده است. بیایید طرز آدرس دهی دستی را مرور کنیم. بعنوان نخستین کار در هر دو پنل، دکمه رادیویی که با عبارت use the following آغاز میشود را انتخاب میکنیم. پنجره به حالت ذیل میرود:

internet protocol ipv4 properties- disable ontain

     حال باید اطلاعات را وارد کنیم. مشاهده میکنید که در تمام کادرها فرمت IPv4 در نظر گرفته شده و مطابق آن نقطه گذاری شده است. جهت جلوگیری از طولانی شدن مطلب زیاد وارد جزئیات مفاهیم نخواهیم شد. تمام مفاهیمی که در اینجا ذکر میشود را میتوانید در مطالب دوره نتورک پلاس و یادوره مقدماتی شبکه مشاهده کرده و فرا بگیرید.

در کادر IP Address باید طبعا IP Address را وارد کنیم. سه نکته را باید در نظر داشته باشیم:

  • آدرسی که وارد میکنیم باید در محدوده IP Address مجاز باشد تا این کارت شبکه ( این کامپیوتر) بتواند با کامپیوترهای دیگر ارتباط داشته باشد. این محدوده را IP Address Subnet مینامند. برای مثال ما، محدوده فوق عبارتست از 168.1.1 تا 192.168.1.254 .
  • IP address فوق نباید عبارت از Broadcast ID یا Net ID آن سابنت باشد. یعنی در مثال ما نمی تواند 168.1.255 یا 192.168.1.0 باشد.
  • IP Address فوق نباید در حال حاضر مورد استفاده کامپیوتری باشد. چه کامپیوتر فوق روشن باشد و چه خاموش. چون اگر خاموش باشد، بالاخره روشن شده و در این صورت دو کامپیوتر در شبکه دارای یک IP Address مشابه خواهند بود که باعث بروز خطای IP Address Conflict میشود و عملا هر دو از شبکه خارج خواهند شد.

حال نوبت Subnet Mask است که باید آنرا مطابق Subnet IP Address تعریف کنیم. برای مثال ما، میشود: 255.255.255.0

در قدم بعدی چنانچه در شبکه خود بیش از یک IP Address Subnet داشته باشیم، برای اینکه این کارت شبکه بتواند با کامپیوترهای سایر سابنت ها ارتباط داشته باشد، باید حتما به یک روتر سخت افزاری یا نرم افزاری متصل باشد. لذا آدرس روتر فوق باید در این کادر وارد شود. در مورد روترهای نرم افزاری مایکروسافتی در همین دوره و در مورد روترهای سخت افزاری سیسکو در دوره های سیسکو آموزش ها ارائه میشود. در مثال ما، شبکه فقط دارای یک IP Address Subnet یعنی 192.168.1.0 است و لذا نیازی به وارد کردن آدرس روتر نیست. لذا در این کادر چیزی نمی نویسیم.

یک کامپیوتر برای اینکه بتواند از خدمات بسیار بسیار بسیار مهم Name resolution یا ترجمه نامها به IP Address ها بهره مند شود، باید حتما لااقل با یک DNS Server در ارتباط باشد. لذا باید در کادر Preferred DNS Server آدرس DNS Server شبکه را وارد کنیم. یک کامپیوتر میتواند به DNS Server دومی نیز متصل باشد. در کادر Alternate DNS Server آدرس آن DNS Server را وارد میکنیم.

ما در مثال خود، چنین تنظیماتی را وارد کرده ایم:

internet protocol ipv4 properties- static

یک NIC میتواند شامل بیش از یک IP Address باشد. گاهی لازم است که یک کامپیوتر همزمان در دو شبکه فعالیت کند. فرض کنید این کامپیوتر گاهی به شبکه ای متصل میشود که در محدوده آدرس 172.16.0.0 قرار دارد. لذا آدرس 192.168.1.0 فایده ای برای این NIC ندارد. باید در محدوده شبکه دوم نیز دارای آدرس باشد. چنانچه قابلیت Obtain فعال باشد و هر دو شبکه نیز دارای DHCP Server باشند، هیچ مشکلی پیش نخواهد آمد و این کامپیوتر به محض اتصال فیزیکی به هر کدام از شبکه ها، تنظیمات IP Address آن شبکه را دریافت میکند اما گاهی یا قصد استفاده از آدرس دهی Dynamic را نداریم یا لااقل یکی از شبکه ها فاقد DHCP است. در این حالت لااقل در شبکه فوق باید تنظیمات را بصورت دستی وارد کنیم. برای این کار روی دکمه advanced کلیک میکنیم تا پنجره ذیل ظاهر شود:

advanced IP Address

حال روی دکمه add کلیک میکنیم و در کادری که باز میشود، بسادگی تنظیمات IP Address شبکه دوم را وارد میکنیم. اگر شبکه دوم دارای روتر باشد باید در پنل Gateway نیز روی دکمه add کلیک کرده و آدرس روتر را وارد کنیم. در تب DNS نیز میتوان آدرسهای DNS شبکه دوم را وارد کرد. در تب WINS نیز آدرس Wins Server شبکه ( در صورت وجود) را وارد میکنیم.

پس سه سناریوی کلی وجود دارد:

1- کارت شبکه در وضعیت obtained باشد. در این حالت تنظیمات IP Address را از DHCP Server هر شبکه ای که به آن متصل شود، دریافت میکند.

2- این کامپیوتر به دو شبکه فاقد DHCP Server متصل میشود. در این حالت طبق آموزشی که داده شد باید تنظیمات هر دو شبکه بصورت استاتیک روی این کارت شبکه وارد شود.

3- این کامپیوتر به شبکه هایی دارای DHCP متصل میشود اما به یک شبکه فاقد DHCP نیز گاهی متصل باید شود. برای این حالت، تنظیمات اصلی را روی حالت Dynamic قرار میدهیم و در تنظیمات Advanced اقدام به وارد کردن تنظیمات شبکه دوم میکنیم.

اگر بخواهیم از IPv6 استفاده کنیم نیز روال کلی به همین صورت است. البته با در نظر گرفتن فرمت مخصوص IPv6  

 

 

 

 

 

مشاهده همه افزودن یک یادداشت
شما
دیدگاه خود را وارد کنید

کپی رایت آکادمی ITperfection.