ccna90

Network Plus جلسه هشتم: بررسی لایه های Session و presentation و Application

بخش دوم: مدل مرجع OSI و بررسی لایه های آن

درس چهارم : بررسی لایه های Session و presentation و Application

با سلام دوستان عزیز و گرامی در این جلسه قصد داریم تا در ادامه مطالب مرتبط با مدل OSI به ترتیب به بررسی سه لایه ی بالا در این مدل یعنی لایه های Session , Presentation , Application بپردازیم.

 

 

 

لایه ی نشست ( The Session Layer )

در این جلسه به پنجمین لایه ی OSI، یعنی لایه ی نشست یا Session می پردازیم که وظیفه ی آن ایجاد و برقراری ارتباطی مطمئن و پایدار است. در واقع ارتباطات ایجاد شده در این لایه، به ارتباطی مداوم و دو طرفه که برای تبادل اطلاعات از آن استفاده می شود، اشاره دارد. همزمان سازی مکالمه ی دو گره و قطع ارتباط آنها نیز بر عهده ی همین لایه می باشد.

از دیگر وظایف آن برقراری ارتباط منطقی بین نرم افزارهای دو کامپیوتر که با یکدیگر متصل هستند، در واقع این لایه ی Session است که وظیفه ی شناسایی و مدیریت اعضای جلسه و تشخیص مدت زمان مورد نیاز برای برقراری ارتباط را بر عهده دارد و در نهایت اجازه می دهد تا بین کاربران در ماشین های مختلف نشست برقرار شود. این لایه توسط نرم افزار مدیریت می شود و در شبکه های صنعتی کاربردی ندارد.

انتقال بدون خطای اطلاعات روی شبکه وظیفه ی پروتکل های لایه های Transport، Network و D – L و Physical می باشند. اما پروتکل های 3 لایه ی بالاتر درگیر این بخش از روند ارتباطات نیستند.

وظایف لایه ی Session مانند لایه های presentation و Application به وسیله ی پروتکل های لایه های دیگر انجام می شود و هیچ پروتکلی بعنوان پروتکل لایه ی نشست وجود ندارد.

لایه ی Session، سرویس های مختلفی 22) سرویس) را ارائه می کند، از جمله مهم ترین سرویس ها، کنترل محاوره ( Dialog Control ) ( کنترل اینکه نوبت چه کسی است ) و تکنیک محاوره ( Dialog Separation ) هستند.

وقتی تبادل اطلاعات بین دو سیستم شروع می شود، سیستم ها می توانند یکی از دو مد  TWA ( Two – Way Alternate )یا دو طرفه نوبتی و TWS (Two-Way Simultaneous ) یا دو طرفه ی همزمان را انتخاب کنند.

تکنیک محاوره در واقع فرآیندی است که طی آن در جریان داده ها نقاط کنترلی ایجاد می شود که سیستم های در حال تبادل اطلاعات را قادر به همگام سازی وظایف و عملیات خود می کند.

سهولت و دشواری ایجاد این نقاط کنترلی به این موضوع بستگی دارد که محاوره از کدامیک از مدهای TWA و TWS استفاده می کند.

 

لایه ی ارائه ( The presentation Layer )

لایه ی نمایش یا presentation ششمین لایه ی OSI است ، پروتکل های این لایه داده ها و اطلاعات خود را از لایه ی Application می گیرند و آنها را به شکل قابل فهم برای کامپیوتر مقصد تبدیل و قالب بندی می کنند. این پروتکل ها برای انجام این فرآیند اطلاعات را به کدهای ASCII و یا Uni Code تبدیل می کنند.بنابراین در لایه ی ارائه , عمل تبدیل قواعد دستوری (Syntax) بین سیستم های مختلف انجام می شود.

 ممکن است کامپیوترهای در حال تبادل اطلاعات در یک شبکه از قواعد دستوری متفاوتی استفاده کنند و در چنین مواردی طی یک فرآیند لایه ی ارائه امکانی را فراهم می کند که کامپیوترهای مورد نظر برای ارتباطات شبکه ای خود یک قاعده دستوری مشترک را با توافق یکدیگر انتخاب کنند.

این لایه توجه خود را بر روی ساختار پیام ها و مفهوم آنها متمرکز می کند. برای اینکه کامپیوترهایی با ساختار های متفاوت داده بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند، ساختار پیام های مبادله شده بایستی کاملا مشخص و استاندارد باشد و وظیفه ی لایه ی نمایش مدیریت این ساختارها در سطوح بالاست. لایه ی 6 معمولا توسط نرم افزار مدیریت می شود و اغلب در شبکه های صنعتی کاربردی ندارد.

در این جلسه نحوه ی برقراری ارتباط بین دو سیستم برقرار کننده ی ارتباط بطور واضح توضیح داده می شود.

 

لایه ی کاربرد ( The Application Layer )

همچنین در این جلسه نگاهی داریم به آخرین و هفتمین لایه در مدل OSI یعنی لایه ی کاربرد یا Application . این لایه نقطه ی ورودی است که برنامه ها برای دستیابی به مدل OSI و مصرف منابع شبکه از آن استفاده می کنند و امکان دسترسی کاربران به شبکه را با استفاده از نرم افزارها فراهم می سازد. در واقع محتوای اطلاعات را مشخص می کند و امکان انتقال آنها بین برنامه های کاربردی را فراهم می کند. منظور از برنامه های کاربردی، سرویس ها و خدماتی است که ارتباط بین این نرم افزارها و سرویس های مرتبط با لایه های پایین تر را فراهم می کنند.

بسیاری از پروتکل های مورد نیاز کاربران در لایه کاربرد یا Application قرار دارد، پروتکل های این لایه سرویس هایی را برای برنامه هایی که می خواهند به منابع شبکه دسترسی پیدا کنند، ارائه می کنند که از معروف ترین آنها پروتکل HTTP ( Hyper Text Transfer Protocol ) – پروتکل اصلی وب است.

البته در بعضی از موارد، پروتکل لایه ی کاربرد خودش به تنهایی یک برنامه است، مانند پروتکل انتقال فایل FTP( File Transfer Protocol ).

پروتکل های لایه ی کاربرد اغلب حاوی توابع لایه های ارائه (Presentation) و نشست (Session) هم هستند، در نتیجه یک پشته پروتکل نمونه می تواند شامل چهار دسته پروتکل مجزا که در لایه های کاربرد، انتقال، شبکه و پیوند – داده قرار دارند، باشد.

لایه های بالایی در پشته پروتکل ها تعیین کننده مشخصه های جلسات ارتباطی برای برنامه های کاربردی می باشند. پروتکل ها بر اساس آن که به کدام لایه از مدل OSI متعلق باشند، 3 نوع طبقه بندی می شوند.

پروتکل های مربوط به 3 لایه ی بالایی مدل OSI به پروتکل های Application یا کاربرد معروف هستند. پروتکل های لایه ی Application تامین کننده سرویس های شبکه در ارتباط بین برنامه های کاربردی با یکدیگر هستند. این سرویس ها شامل انتقال فایل، چاپ، ارسال پیام و سرویس های بانک اطلاعاتی هستند.

پروتکل لایه ی نمایش وظیفه قالب بندی و نمایش اطلاعات را قبل از ارسال بر عهده دارند پروتکل های لایه ی جلسه اطلاعات مربوط به جریان ترافیک را به داده ها اضافه می کنند.

پروتکل های نوع دوم

که به پروتکل های انتقال معروف هستند، منطبق بر لایه ی انتقال مدل OSI هستند این پروتکل اطلاعات مربوط به ارسال بدون خطا یا در واقع تصحیح خطا را به داده ها می افزایند. وظیفه ی 3 لایه ی زیرین مدل OSI برعهده پروتکل های شبکه است.

پروتکل های لایه ی شبکه تامین کننده فرآیندهای آدرس دهی و مسیریابی اطلاعات هستند، پروتکل های لایه ی D-L اطلاعات مربوط به بررسی و کشف خطا را به داده ها اضافه می کنند و به درخواست های ارسال مجدد اطلاعات پاسخ می گویند.

پروتکل های لایه ی فیزیکی تعیین کننده ی استاندارد های ارتباطی در محیط مشخص هستند.

خب دوستان این جلسه هم به پایان رسید, باز هم در بخش های بعدی در خدمت شما دوستان خواهم بود.

 

مشاهده همه افزودن یک یادداشت
شما
دیدگاه خود را وارد کنید

کپی رایت آکادمی ITperfection.