ccna90

مدل OSI چیست

در این مقاله توضیح میدهیم که مدل OSI چیست و به بررسی و توضیح عملکرد  لایه های آن نیز میپردایم 

 

 


مدل OSI يا Open System Interconnection به معنی “اتصال متقابل سامانه‌های باز” يك مدل مرجع براي ارتباط بين دو كامپيوتر مي باشد
كه در سال 1980 طراحي گرديده است. 

 

این مدل در سال ۱۹۷۰ به صورت همزمان ولی مجزا توسط گروه ISO و CCITT آغاز شد که هر دو یک هدف را دنبال می‌کردند:
آسان تر کردن درک نحوه کار شبکه‌ها. در سال ۱۹۸۳ نتیجه هر دوی این تحقیقات با هم ادغام شده
و “The Basic Reference Model for Open Systems Interconnection” نامیده شد
که به اختصار OSI Model شناخته می‌شود.
 
OSI اساسی ترین مدل برای شبکه ها می باشد و علی رغم وجود استانداردهای دیگر 
اکثر شرکت های معتبر فعال در زمینه شبکه های کامپیوتری، از این استاندارد پیروی می کنند.

 

متخخصصان ، مدرسان دست اندرکاران امر شبکه عمموما از پروتکل ها ، ادوات یا برنامه ها سخن می گویند که در لایه خاصی از مدل OSI عمل می کنند،
زیرا با استفاده از این مدل یک فرآیند پیچیده به واحدهای قبل درکی تقسیم می شود که می توانند مرجع همگان باشند.

 

هر چند امروزه تغییراتی درآن به وجود آمده اما هنوز هم کاربردهای فراوانی در اینترنت و به خصوص در معماری پایه شبکه دارد.
هدف عمده این مدل، ارائه استانداردی به تولید کنندگان محصولات شبکه ای به منظور تولید محصولاتی سازگار با سایر تولید کنندگان است
(جهت امکان کار با یکدیگر). این مدل بر اساس لایه بندی قراردادهای برقراری ارتباط که همزمان روی دو سیستم مرتبط اجرا شده اند
پایه ریزی شده است که این امر بسیار سرعت و دقت ارتباط را افزایش می دهد. 

 

 

 

 


 

 1: از وضعیت و آنالیز شبکه و تبادل های شبکه بهره مند می‌شویم.
2 : اگر مشکلی در شبکه به وجود بیاید می‌دانیم مشکل از کجاست و باید کجا را بررسی و رفع مشکل کنیم تا مشکل حل شود.

 

نکته: لایه‌ها از پایین به بالا شماره گذاری می‌شوند به دلیل آن که رفع اشکال شبکه (troubleshooting) از پایین به بالا انجام می‌شود.
 

 

مدل OSI هفت لایه دارد : 

 

توضیح تخصصی هفت لایه OSI
توضیح تخصصی هفت لایه OSI

 

لایه 7 : application layer ( لایه کاربردی )

لایه ششم : presentation ( لایه نمایش )

لایه پنجم : session ( لایه نشست )

لایه چهارم : transport  ( لایه انتقال )

لایه سوم : network ( لایه شبکه ) 

لایه دوم : data link ( اتصال داده )

لایه اول : physical layer ( لایه فیزیکی )

 

این هفت لایه به دو گروه تقسیم میشوند .سه لایه بالایی ( که آنها را لایه هایه بالایی مینامند )
در کامپیوتر های انتهایی چگونگی ارتباط بین برنامه های کاربردی کاربران را مشخص می کنند .

 

اما چهار لایه پایینی ( که آنها را لایه های پایینی می نامند ) چگونگی اتصال داده ها بین دو سمت را مشخص میکنند .
بدین ترتیب سه لایه بالایی چیزی در مورد شبکه سازی و آدرس های شبکه نمیدانند . 

 

 

لایه 7 : Application layer ( لایه کاربردی )

 

لایه application را میتوان نقطه تعامل برنامه های کاربردی با شبکه دانست , برنامه های کاربردی مثلا علم پردازش ایمیل ها را انجام میدهند
( برنامه هایی مانند  Microsoft Outlook  ) و داده هایی که در نتیجه این پردازش ها حاصل میشود جهت ارسال در شبکه تحویل لایه ی application میشود .
این رابطه برای تمام برنامه های کاربردی از این دست مانند اشتراک فایل , مانیتورینگ شبکه , انتقال فایل . … نیز وجود دارد 

 

لایه ششم : presentation ( لایه نمایش )

 

وظیفه این لایه را میتوان از روی نام آن حدس زد : لایه presentation داده ها را برای لایه application نمایش میدهد و مسئول ترجمه داده ها و قالب بندی کدهاست . 
در واقع وظیفه ی اصلی این لایه , ترجمه بوده و دارای توابع تبدیل و کد گذاری مربوطه می باشد .
یک روش انتقال داده ی موفق , روش است که داده ها را قبل از ارسال به یک قالب استاندارد در اورد .
کامپیوتر ها طوری پیکربندی شده اند که داده های قالب بندی شده را برای خواندن به فرمت اصلی خود درآورند .
( مانند EBCDIC به ASCLL ) با فراهم آوردن سرویس های ترجمه , لایه ی Presenttation تضمین میکند
داده های انتقالی از لایه ی application یک کامپیوتر در لایه ی application کامپیوتر دیگر قابل خواندن خواهند بود .

 

OSI دارای پروتکل های استانداردی برای انجام کارهای قال بندی است .
کارهایی مانند فشرده سازی , از حالت فشرده خارج کردن , رمز نگاری و رمز گشایی همگی از وضایف این لایه هستند . 
علاوه بر این , برخی استانداردهای لایه ی Presentation مربوط به کارکردهای چند رسانه ای می باشند 

 

لایه پنجم : session ( لایه نشست )

 

لایه ی session مسئول برقراری , مدیریت و خاتمه ی جلسات بین موجودیت های لایه ی Presentation می باشد .
این لایه همچنین مسئول کنترل تبادل داده بین دستگاه هاست . 

 

همانگی ارتباط بین سیستم ها و سرور ها به منظور سازمان دهی ارتباطتشان با ارائه سه حالت مختلف : full duplex , half duplex ,simplex
از دیگر وظایف لایه ی Session است . اگر بخواهیم وظیفه ی لایه Session را در یک جمله جمع بندی کنیم می گوییم
این لایه اساساََ داده های یک برنامه ی کاربردی را از برنامه ی کاربردی دیگر جدا می کند . 
 

لایه چهارم : Transport  ( لایه انتقال )

 

انجام تمام کارهای مربوط به انتقال مانند تحویل داده ها , کنترل جریان داده ها و تصحیح خطاها بر عهده ی لایه ی Transport است .
برای پروتکل های انتقال مطمئن , لایه ی Transport به سختی درگیر تحویل مطمئن داده ها میشود .
در سیستم ارسال کننده , لایه Transport مسئول تقسیم داده های ارسالی به بسته های کوچیک تر ( Segmentation ) است .
بنابراین اگر نیاز به ارسال مجدد برخی بسته ها پیدا شد فقط همان بسته های کوچک مجدداََ ارسال میشوند نه کل داده ها .
 
لایه Transport از رسیدن بسته ها به مقصد با دریافت پیغامی مرسوم به Acknowledge
یا به صورت خلاصه ACK از سوی سیستم دریافت کننده مطلع میشود . 
 
یکی دیگر از وظایف این لایه شماره گذاری بر روی بسته هاست . شماره گذاری یک سرویس اتصال گرا که با به کار بردن آن , اگر بسته ها در مقصد به ترتیب نرسند
مقصد میتواند با توجه به شماره های آن بسته ها , مجدداََ آن ها را مرتب کند 
 
تمامی سیستم عامل های امروزی میتوانند چندین برنامه را به صورت هم زمان اجرا کنند و هر برنامه یک آدرس سرویس مخصوص به خود دارا می باشد .
این آدرس های سرویس را در پروتکل TCP /IP , پورت یا سوکت می نامند . شماره پورت های مربوط به هر برنامه نیز در لایه Transport تعریف میشوند .

 

لایه سوم : Network ( لایه شبکه ) 

 

لایه شبکه مسئول فراهم آوردن آدرس های منطقی و مسیریابی بین شبکه ها بر اساس این آدرس ها میباشد .
آدرس های منطقی , آدرس هایی هستند که برای شناسایی منحصر به فرد  کامپیوتر ها در یک شبکه به کار میروند .
این آدرس ها توسط پروتکل های لایه ی سه برای تحویل بسته ها به مقصد صحیح بر روی شبکه به کار میروند .
پروتکل IP نمونه ای از پروتکل های فراهم آورنده ی آدرس های منطقی است . 

 

لایه دوم : Data link ( اتصال داده )

 

لایه ی Data link مسئولیت تبدیل داده ها از بسته به یک الگو از سیگنال های الکترونیکی است تا بتوانند بر روی رسانه ی ارسال منتقل میشود .
در دستگاه دریافت کننده , سیگنال های الکترونیکی مجدداَََ به بسته ها تبدیل شده و برای پردازش های بعدی به لایه Network تحویل داده میشوند .
 
این لایه خود به دو زیر لایه تقسیم میشود :
Logical Link Control ) LLC : 1 ) مسئول اعمال کنترلی و تصحیح خطاهاست 
2 : Media Access Control ) MAC )  آدرس فیزیکی هاست را تعیین میکند 
 
احتمالا تا حالا نام MAC آدرس را شنیده اید . این آدرس نامش را از همین زیر لایه میگیرد .
MAC یک آدرس فیزیکی است که در کارخانه بر روی تمام تجهیزات شبکه کد میشود . نمایش این آدرس 48 بیتی با استفاده از کد های هگزا دسیمال انجام میشود .
با توجه به اینکه برای نمایش هر کد هگزا دسیمال به چهار بیت نیاز است بنابراین MAC آدرس با دوازده رقم هگزا دسیمال نمایش داده میشود .
از این دوازده رقم , شش رقم یا به عبارتی 24 بیت مختص کارخانه سازنده بود و شش رقم بعد در کارخانه های تولید کننده تعین میشود .
یه این ترتیب منحصر به فرد بود MAC آدرس تضمین میشود . 
002-0203f-6B-25-13 نمونه ای از یک مک آدرس است 

 

لایه اول : physical layer ( لایه فیزیکی )

 

این لایه قوانین الکترونیکی .و فیزیکی لازم برای ارسال بیت های داده بر روی رسانه ارسال ( کابل یا امواج بی سیم ) را تعیین می کند .
این لایه نزدیک ترین لایه به سطح سخت افزار است . این لایه در تعریف رسانه نقشی ندارد بلکه باید نحوه دسترسی آن را مشخص کند .
این موارد شامل توپولوژی فیزیکی شبکه , جنبه های فیزیکی و الکترونیکی رسانه ی به کار رفته و کد بندی و زمان بندی ارسال و دریافت بیت ها میباشد 
مسائلی چون سیگنالینگ آنالوگ یا دیجیتال و multiplexing ( چگونگی تسهیم سیگنال ها در کانال ها ) نیز در این لایه تعریف می شوند 

 


آموزش دوره Network plus به صورت رایگان 

 

 

 

0 پاسخ به "مدل OSI چیست"

    ارسال یک پیغام

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    چهار + 13 =

    کپی رایت آکادمی ITperfection.