درس سیزدهم: پیاده سازی EIGRP

مفاهیم و پیاده سازی EIGRP

آشنایی با پروتکل مسیریابی EIGRP

الگوریتم EIGRP در واقع نسخه توسعه یافته/ بهبودیافته الگوریتم IGRP است که سعی در برطرف کردن معایب الگوریتم فوق داشته است و انصافا هم یکی از بهترین الگوریتم های مسیریابی امروزی بوده و بسیار مورد استفاده شبکه های بزرگ و کوچک در سراسر جهان می باشد و شاید بتوان آنرا محبوبترین الگوریتم مسیریابی دانست. میدانیم که از لحاظ نحوه کار، الگوریتم ها به سه خانواده تقسیم میشوند: Distance vector ، Link-State و Hybrid که سومی در واقع دارای ترکیبی از خصوصیات دو خانواده قبلی است. EIGRP بعنوان الگوریتم اختصاصی شرکت سیسکو عضوی از خانواده hybrid است البته گرایشش به خصوصیات خانواده Distance vector قوی تر است. میدانیم که الگوریتم های عضو خانواده distance vector مثل RIP صرفا دارای یک جدول مسیریابی هستند و اطلاعات آنها درباره شبکه محدود به اطلاعات جدول مسیریابی است اما الگوریتم های خانواده Link-state دارای سه جدول مسیریابی، همسایگان و توپولوژی هستند و اطلاعات جامع تری درباره شبکه دارند. EIGRP نیز دارای سه جدول فوق می باشد. الگوریتم EIGRP ویژگی های ذیل را داراست:

  • سریعترین زمان convergence
  • عدم وقوع Loop
  • پشتیبانی از summarization
  • قابلیت Partial Update ( فقط اعلان تغییرات بصورت آپدیت)
  • محاسبه متریک بر اساس delay و bandwidth
  • این روش مسیریابی از یک منطق جدید برای مسیریابی استفاده میکند که برخی از این ویژگی ها مشابه پروتکل های حالت link-state می باشد و برخی دیگر مشابه پروتکل های Distance-vector.
  • عملکرد درونی EIGRP از الگوریتمی به نام dual استفاده میکند که نه تنها روشی برای محاسبه بهترین مسیر جاری می باشد بلکه مسیری را بعنوان بکاپ مشخص میکند که در صورت خراب شدن مسیر جاری از آن مسیر استفاده میکنیم. یکی از دلایلی که سازمانها از EIGRP استفاده میکنند همین است که تنها پروتکل مسیریابی است که از مسیرهای خودش بکاپ تهیه میکند.
  • این پروتکل همسایه های خود را قبل از ارسال آپدیت شناسایی میکند.
  • در این پروتکل، روترها routing table و آپدیت های مربوط به آن را فقط به روترهایی ارسال میکنند که دارای AS مشترک باشند.
  • این پروتکل فقط تغییرات جدول مسیریابی را به همسایه هایش ارسال میکند و باعث کاهش ترافیک شبکه و نیز کاهش استفاده از CPU و RAM روترها میشود.
  • EIGRP از متریک برای انتخاب بهترین مسیر استفاده میکند. هر چه عدد متریک مسیری کمتر باشد، آن مسیر بعنوان بهترین مسیر انتخاب می شود.
  • EIGRP هر 90 ثانیه یکبار جدول مسیریابی اش را آپدیت میکند.
  • EIGRP از نوع Classless است و میتوان از قابلیت های Subnetting و VLSM استفاده کرد.
  • این الگوریتم میتواند برای مسیریابی در شبکه های Apple Talk ، IPX و IP مورد استفاده قرار گیرد.
  • این پروتکل امکان Load Balancing را برای 6 مسیر با ارزش مساوی6 مسیر با ارزش نامساویفراهم میکند. قابلیت فوق بصورت پیشفرض برای مسیرهای با ارزش نامساوی غیرفعال و برای مسیرهای با ارزش مساوی فعال است.

پیاده سازی EIGRP

توسط دستور router EIGRP ASN ، باید روترها را درون یک  AS ( مخفف Autonomus System) قرار دهیم. مقدار ASN ( مخفف AS Number ) باید در تمام روترهای یک ناحیه، یکسان باشد.

پس با فرض اینکه مقدار ASN را 100 در نظر گرفته باشیم، در مد گلوبال با دستور ذیل این پروتکل را فعال و جدول مسیریابی را ایجاد می کنیم:

Router EIGRP 100

اکنون وارد محیط کانفیگ EIGRP می شویم. نحوه نوشتن Route ها کاملا مشابه RIP است. بعنوان مثال اگر دو شبکه LAN ذیل:

  • 168.10.0
  • 168.20.0

و یک WAN-LINK با آدرس 10.0.0.0 به روتر متصل هستند، پیاده سازی EIGRP به صورت ذیل خواهد بود:

Router EIGRP 100

     Network 192.168.10.0

     Network 192.168.20.0

     Network 10.0.0.0

     Exit

اکنون قصد پیاده سازی EIGRP را برای شکل ذیل داریم:

13-1 exercise-1

پس از دادن IP address به کامپیوترها و نیز اینترفیس های روترها و انجام تنظیمات bandwidth و clock rate ، باید روی روترها اقدام به پیاده سازی EIGRP کنیم. روی routeer1 دستورات ذیل را وارد میکنیم:

13-2 eigrp on router1

به همین صورت برای router2 نیز دستورات ذیل را وارد میکنیم:

13-3 eigrp on router2

و در پایان برای router3 نیز دستورات ذیل را وارد می کنیم:

13-4 eigrp on router3

پیاده سازی EIGRP در این شبکه خاتمه یافت.

مفهوم Wildcard Mask

سیسکو توصیه میکند که جهت افزایش سرعت عملیات Convergency در هنگام تعریف Network درون router EIGRP برای هر network مقدار wildcard را نیز قرار دهید. هیچ اجباری وجود ندارد ولی اگر این کار را انجام دهید کارایی و سرعت را افزایش میدهد. بخصوص در مواردی که از subnetting و VLSM و Supernetting استفاده میکنید، جهت اینکه EIGRP سابنت را درس تشخیص دهید، حتما wildcard Mask قرار دهید. حال میرسیم که این موضوع که اصولا Wildcard Mask چی هست؟

 Wildcard Mask در واقع حالت معکوس Subnet mask است . در wildcard mask جای 0 ها و 255 ها معکوس میشود. wildcard mask کلاس های اصلی IPv4 بصورت ذیل است:

برای کلاس A : 0.255.255.255

برای کلاس B : 0.0.255.255

برای کلاس C : 0.0.0.255

اما گاهی بجای 255 با اعدادی مثل 252 یا 240 یا 128 و… مواجه هستیم. Wildcard در این موارد چگونه محاسبه خواهد شد؟

برای بدست آوردن صحیح مقدار wildcard بهتر است هر اکتت subnet mask یک آدرس را از 255 کم کنیم. حاصل میشود wildcard mask .

مثال یک: آدرس 192.168.10.0 دارای subnet mask= 255.255.255.0 است. Wildcard آن چه می باشد؟

پاسخ: باید subnet mask را از 255.255.255.255 کم کنیم.

13-5 wilad-exam01

پس wildcard mask= 0.0.0.255

مثال دو: آدرس 172.16.8.0 دارای subnet mask= 255.255.252.0 می باشد. Wildcard آنرا محاسبه کنید.

پاسخ: باید subnet mask را از 255.255.255.255 کم کنیم.

13-6 wildcard-exam02

پس پاسخ این مثال هم هست: 0.0.3.255  

 

همسایگی در EIGRP

روتری که روی آن الگوریتم EIGRP پیاده سازی شده است از بسته های hello به دو منظور استفاده میکند: 1- برای کشف همسایه احتمالی و شروع رابطه همسایگی با وی و 2 – بررسی و مانیتور کردن دائمی اینکه آیا روتر همسایه کماکان وجود دارد و UP می باشد. ایجاد رابطه همسایگی شامل سه مرحله است:

  • جستجوی همسایه و ایجاد رابطه همسایگی
  • رد و بدل کردن جداول مسیریابی و توپولوژی
  • انتخاب بهترین مسیر برای افزودن به جدول مسیریابی

پس وقتی روی یک روتر EIGRP کانفیگ شد، روی هر کدام از اینترفیس هایش پیام های hello را بصورت multicast و به آدرس 224.0.0.10 ارسال میکند. هر روتر EIGRP که با یکی از اینترفیس های WAN روتر فوق، مجاورت و لینک داشته باشد، طبعا پیام hello را دریافت میکند و روی لینک فوق بصورت Multicast و باز با آدرس 224.0.0.10 پاسخ میدهد. پاسخ هم در واقع عبارت از یک پیام hello هستند. اکنون دو روتر متوجه میشوند که روی لینک، همسایه ای دارند که با آن روتر سر صحبت را باز کرده اند. اکنون هر روتر آدرس unicast اینترفیس روتر مجاور را learn کرده است. پس روتر نخست مجددا و بصورت unicast یک پیام hello برای روتر همسایه میفرستد که به منزله درخواست ایجاد رابطه همسایگی می باشد. اکنون روتر دوم باید یکسری معیارها را بررسی کند:

  • تطابق داشتن تنظیمات Authentication دو روتر با یکدیگر ( در صورت وجود چنین تنظیماتی روی هر دو روتر)
  • یکی بودن ASN های دو روتر ( ASN: AS number )
  • لینک بین دو روتر و اینترفیس های دو سر لینک باید حتما در یک سابنت باشند.
  • K-value های دو روتر یکسان باشند.

اگر دو روتر بر سر این موارد توافق کنند، رابطه همسایگی ایجاد میشود.

اکنون وقت آن رسیده است که دو روتر اطلاعات خود را درقالب پیام های Update در اختیار یکدیگر بگذارند. در اینجا نکته مهمی وجود دارد. Share کردن اطلاعات جدول مسیریابی یک فرآیند دائمی است. این فرآیند تبادل در EIGRP به دو صورت رخ میدهد:

  • Full Update : اولین بار که تازه همسایگی ایجاد شده است، دو روتر اطلاعات جداول خود را بصورت full یعنی شامل همه مسیرها و اطلاعات دریافتی از همه همسایه ها و کل توپولوژی و… با یکدیگر تبادل میکنند.
  • Partial Update : پس از تبادل اولیه، از این پس هر روتر باید بصورت روتین هر 90 ثانیه یکبار اطلاعات کل جدول مسیریابی – فقط جدول مسیریابی- خودش را در اختیار کلیه همسایگانش قرار دهد. نیز هرگاه که شبکه دچار تغییری شد ( مانند کم یا اضافه شدن یک سابنت، تغییری در وضعیت یکی از اینترفیس ها، تغییری در مسیرها و…) باید جداول سه گانه اش را در اختیار همسایگانش قرار دهد. منتهی یکی از مزایای EIGRP اینست که میتواند آپدیت جزئی یا partial داشته باشد. یعنی فقط اطلاعات آن بخشی که دچار تغییر شده است را بصورت partial update منتشر کند و صرفا در اختیار آن دسته از همسایگانش قرار دهد که تغییر فوق روی عملکرد آنها تاثیر مستقیم دارد. آپدیت روتین هر 90 ثانیه بصورت پیام های multicast روی همه اینترفیس ها و به قصد تمام همسایگان ارسال میشود اما پیام های آپدیتی که بر اثر تغییر ایجاد شده اند، بصورت unicast و به مقصد روترهای ذینفع ارسال میشود.

ممکن است هر روتر از چند مسیر به یک سابنت دسترسی داشته باشد پس باید متریک هر کدام از این مسیرها را مشخص کرده و آن مسیری که دارای کمترین متریک است را بعنوان بهترین مسیر انتخاب کرده و به جدول مسیریابی بیفزاید. برای این کار از جداول توپولوژی خود و همسایگانش استفاده میکند. EIGRP برای تعیین متریک مسیرها از ترکیبی از bandwidth و delay استفاده میکند.

در پایان این بخش بد نیست نگاهی به روند کلی ایجاد رابطه همسایگی بین دو روتر داشته باشیم:

13-7 neighbor relationsheep

 

پیام Hello و Hold

همانطور که اشاره شد پیام های hello دو کاربرد دارند. یکی در هنگام جستجوی همسایه ها و ایجاد رابطه همسایگی که نحوه استفاده از این پیام ها در کاربرد فوق توضیح داده شد.  اما پس از ایجاد رابطه همسایگی باید رابطه فوق مدام بررسی شود و هر روتر از حال و روز روترهای همسایه باخبر باشد که آیا Up یا down هستند؟ از پیام های hello در اینجا استفاده زیادی میشود. هر روتر باید هر 5 ثانیه ( بصورت پیشفرض) یک پیام hello برای همسایگانش بفرستد که این کار را بصورت multicast انجام میدهد. به این تناوب، hello-interval می گویند. اما اگر سرعت لینک بین دو روتر کمتر از سرعت E1/T1 باشد ( حدودا کمتر از 1.544Mbps ) این بسته هر 50 ثانیه یکبار ارسال خواهد شد. میتوان تعیین کرد که این پیام هر چند ثانیه به روترهای همسایه ارسال شود. این دستور را باید در محیط کانفیگ اینترفیسی نوشت که به روتر همسایه مورد منظر متصل است. در دستور ذیل باید مقدار as-value که در پیاده سازی EIGRP استفاده کرده ایم را وارد کنیم. عدد 10 هم به این معناست که بسته hello هر ثانیه یکبار به همسایه مورد نظر فرستاده شود.

Ip hello-interval eigrp ASN  10

چه پیام hello فرستاده باشیم ( که باید بفرستیم) و چه نفرستاده باشیم، این توقع وجود دارد که روتر همسایه هم نهایتا هر 15 ثانیه یکبار یک پیام hello برای ما بفرستد.

اگر دستور show ip eigrp neighbors را وارد کنید، همسایه های روتر را میتوانیم مشاهده کنیم. درباره خروجی این دستور در درس 9 توضیح داده ایم و قصد تکرار مطالب را نداریم.  فقط نکته مد نظر، ستون hold time است. Hold time همان 15 ثانیه ای که است توقع داریم طی آن از روتر همسایه پیام hello دریافت کنیم و بصورت معکوس شمرده میشود. اگر این 15 ثانیه گذشت و خبری از پیام hello نشد، روتر تصمیم می گیرد که روتر همسایه fail شده است و روتر همسایه و مسیرهایش را از جداول مسیریابی و توپولوژی خود حذف کرده و آپدیت هم برای سایر همسایه ها منتشر میکند. به hold time اصطلاح hold interval نیز اطلاق میشود. پس مقادیر پیشفرض برای hello interval و hold interval به ترتیب 5 و 15 ثانیه است. فرض کنید هر دو روتر شکل ذیل از این مقادیر پیشفرض استفاده کرده اند.

13-8 hello inerval and hold interval

هر دو روتر هر 5 ثانیه برای یکدیگر پیام hello میفرستند و چنانچه روتر A پس از گذشت 15 ثانیه، پیام hello جدیدی از روتر B دریافت نکرد، روتر B را fail  شده فرض کرده و آنرا از جداول خود حذف میکند. این کانفیگ هیچ مشکلی ندارد. EIGRP هم اصراری بر یکسان بودن زمان های hello و hold ندارد اما مدیر شبکه باید حواسش به بازه های زمانی که تعیین میکند، باشد. فرض کنید بازه زمانی hello و hold را روی روتر A به ترتیب 30 ثانیه و 60 ثانیه تعیین کنیم. یعنی روتر A هر 30 ثانیه برای روتر B پیام hello بفرستد و اگر پس از گذشت 60 ثانیه خبری از پیام hello روتر B نشد، روتر فوق را از جدول مسیریابی حذف کند. در همین حال، روتر B از همان بازه های زمانی پیشفرض استفاده کند. اکنون 15 ثانیه میگذرد و خبری از پیام hello روتر A نمیشود. روتر B بلافاصله روتر A را fail شده فرض کرده و آنرا از جداول خود خارج میکند. در حالیکه روتر A مشکلی ندارد و صرفا هنوز بازه Hello-interval آن سپری نشده است. اکنون 15 ثانیه بعد وقتی A طبق تنظیماتش برای B پیام hello میفرستد، این پیام حکم درخواست ایجاد رابطه همسایگی را دارد. پس دو روتر گرفتار سیکل بی پایانی از قهر و آشتی مداوم میشوند.

محاسبه Metric

EIGRP از فرمول های مختلف جهت محاسبه متریک استفاده میکند.

فرمولی که در کتاب CCNA Routing and Swtiching ICND2 200-105 توصیه شده است، فرمول ذیل می باشد:

13-9 metric eigrp formula

در این فرمول منظور از bandwidth ، کمترین پهنای باند در اینترفیس های خروجی موجود در مسیر می باشد. پهنای باند بر حسب kbps باید در این فرمول قرار گیرد.

منظور از delay هم مجموع delay های کل مسیر می باشد. معمولا delay بر حسب ms ( میکروثانیه ثانیه) نمایش داده میشود اما باید بر حسب usec ( tens of microseconds ) در فرمول ذیل قرار بگیرد. پس delay بر حسب میکرو ثانیه را باید بر 10 تقسیم کرده و آنگاه حاصل تقسیم را در فرمول قرار دهیم.

مثال: با توجه به شبکه نمایش داده در شکل ذیل، مقدار متریک را محاسبه کنید.

اطلاعات ذیل را در اختیار داریم:

  • پهنای باند اینترفیس خروجی روتر R1 = 1544Kbps
  • پهنای باند اینترفیس خروجی روتر R2 = 100000Kbps
  • مقدار delay اینترفیس خروجی روتر R1 = 20000 میکروثانیه
  • مقدار delay اینترفیس خروجی روتر R2 = 100 میکروثانیه

حال باید تغییرات را برای بدست آوردن واحدها را انجام دهیم. مقدار delay هر دو اینترفیس را بر 10 تقسیم میکنیم. اکنون delay دو اینترفیس خروجی روترهای R1 R2 به ترتیب 2000usec و 10usec میشود.

در گام بعد باید کمترین پهنای باند را بیابیم. در این شبکه، کمترین پهنای باند، 1544Kbps است.

حال باید delay هم را جمع بزنیم. حاصلجمع 2000 و 10 میشود: 2010usec

اکنون مقدار delay و bandwidth را در اختیار داریم، پس آنها را درون فرمول قرار میدهیم:

اگر قصد دارید که متریک را دستکاری کنید باید یکی از دو پارامتر bandwidth و delay را تغییر دهید. سیسکو توصیه میکند که مقدار delay را تغییر دهید. برای تغییر delay وارد اینترفیس مدنظر شده و:

Delay n

n باید عددی غیر از 100 باشد چون 100 مقدار پیشفرض delay هست. واحد محاسبه delay هم tens of microseconds است که بصورت usec نمایش داده میشود.

انواع مسیرها

یکی از دستورات بسیار جالب توجه EIGRP دستور show ip eigrp topology است که ما را به دنیای انواع مسیرها می برد. در دنیای EIGRP به بهترین مسیر ( دارای کمترین متریک) بین روتر و سابنت مقصد اصطلاح Successor route اطلاق میشود. یکی از بهترین مزایای الگوریتم EIGRP اینست که تنها الگوریتمی می باشد که برای بهترین مسیر، یک مسیر بکاپ هم در نظر می گیرد. به مسیر بکاپ اصطلاحا Feasible Successor گفته میشود و معمولا بصورت FS نمایش داده میشود.

به متریک مسیر بین یک روتر تا مقصدش نیز اصطلاح Feasible Distance یا FD اطلاق میشود. نیز به متریک روتر همسایه تا همان مقصد ( یا بقولی FD روتر همسایه تا مقصد فوق) نیز اصطلاح Reported Distance گفته میشود. نتیجه می گیریم که:

FD = فاصله روتر تا روتر همسایه + RD دریافت شده از روتر همسایه

احتمالا اکنون کمی این اصطلاحات و روابط برایتان کمی نامفهوم است. به مرور مطلب برایتان جا خواهد افتاد.  به شکل ذیل دقت کنید:

13-12 exam- routes

در این مثال، منظور از روتر ما، روتر R1 است. مقصد، سابنت 10.1.3.0 می باشد و روتر همسایه هم روتر R2 است.

در این مثال قصد داریم FD خود تا مقصد را بدست آوریم. گام اول، بدست آوردن RD است یعنی متریک فاصله روتر همسایه تا مقصد. یعنی متریک فاصله روتر R2 تا سابنت 10.1.3.0 که مقصد ماست.

روتر همسایه تا مقصد دارای پهنای باند 100,000 Kbps و تاخیر 100 ms یا 10usec تا مقصد می باشد. این اطلاعات را طی یک بسته update به اطلاع روتر R1 ( روتر ما) میرساند. این مقادیر بعنوان RD در فرمول محاسبه FD قرار خواهند گرفت.

مقدار RD را محاسبه کنید. پاسخ 28160  می باشد.

حال که RD را در اختیار داریم، باید متریک مسیر بین دو روتر را محاسبه کنیم. پهنای باند این مسیر 1544Kbps است و تاخیر آن 20,000 ms یا 2000usec پس خواهیم داشت:

13-13 exam-fd-metric

پس FD بین روتر R1 و R2 هست: 2170031

اکنون می توانیم مقدار FD بین R1 وسابنت 10.1.3.0 /24 را بدست آوریم:

FD= 28160+2170031=2198191

حال که با مفاهیم FD و RD آشنایی پیدا کرده اید، روی مسیرهای Successor و FS تمرکز کنیم. به شکل ذیل نگاه کنید. فرض کنید روتر E می خواهد مسیر successor خودش برای رسیدن به سابنت 1 را تعیین کند.

13-14 finding successor

چهار مسیر برای رسیدن به مقصد وجود دارد:

  • E-B-A
  • E-C-B-A
  • E-C-D-A
  • E-D-A

در جدول توپولوژی روتر E متریک FD روتر فوق به هر یک روترهای B و C  و D قابل مشاهده است. کمترین متریک از آن FD روتر E با روتر D می باشد که 14000 است. این مسیر، مسیر successor می باشد. حال باید مسیر FS نیز مشخص شود. البته مسیر FS را EIGRP توسط الگوریتم Dual محاسبه میکند. دو قانون کلیدی برای یافتن FS وجود دارد:

 

قانون اول: مسیر FS باید مسیری بدون Loop باشد.

قانون دوم: زمانی یک مسیر میتواند نقش FS را بر عهده بگیرد که RD مسیر فوق از FD مسیر successor کمتر باشد.

 

مقدار FD مسیر Successor فعلی ما 14000 است. بین روتر B تا مقصد متریک 15000 وجود دارد ( در شکل نمایش داده نشده است). پس این مسیر از مقدار FD مسیر successor فعلی بیشتر است و نمی تواند FS باشد. اما متریک بین روتر D تا سابنت 1 فقط 1000 است که کمتر از FD مسیر successor می باشد، پس این مسیر میتواند FS باشد.

مثال: توپولوژی ذیل را در نظر بگیرید.

13-15 example

مقصد، سابنت 172.16.9.0 می باشد. متریک مسیر FD روتر R5 تا سابنت فوق 2560 است. این متریک، حکم RD را دارد برای روترهای R2, R3,R4 . پس بیایید FD این روترها تا مقصد را محاسبه کنیم:

For Router R2= 2560+2560=5120

For Router R3= 3840+2560=6400

For Router R4= 7680+2560= 10240

اکنون هر کدام از این FD ها، برای روتر R1 حکم RD را دارند. پس روتر R1 اکنون سه RD را در اختیار دارد.

13-16 fd for R1

پس خواهیم داشت:

Successor Route= R1-R2-R5

Feasible Successor= R1-R3-R5

دقت کنید چون RD گزارش شده از طرف روتر R4 که 10240 است از متریک مسیر Successor بیشتر است، روتر R1 فرض را بر این میگذارد که مسیر به سمت روتر R4 دارای Loop است.  بنابراین به هیچوجه روتر R4 در فهرست های FS های ممکن هم قرار نمی گیرد.

حال فرض کنید مسیر بین روترهای 2 و 5 به هر دلیل down شود، بلافاصله الگوریتم Dual ، مسیر FS را مسیر Successor بدل کرده و شروع به یافتن مسیرهای بدون حلقه میکند و مسیر R1-R4-R5 را نیز بعنوان FS جدید انتخاب میکند. 

 

 

جدول توپولوژی

حال به شکل ذیل دقت کنید. در توپولوژی فوق، پنج لینک WAN و چهار سابنت LAN وجود دارد.

13-17 topology table-exam

مشاهده میکنید که برای رسیدن به هر مقصد، چند مسیر وجود دارد. همه لینک ها از مقادیر پیشفرض bandwidth و delay استفاده میکنند. شکل ذیل خروجی دستور show ip eigrp topology شبکه فوق است:

13-18 topology table

اولین خطی که هایلایت شده است بیان میکند که از روتر R1 به سابنت 10.1.3.0 یک مسیر successor وجود دارد که متریک FD مسیر فوق 2172416 است. در خط بعدی ، مشخص کرده است که برای رسیدن به مسیر فوق از روتر 10.1.4.3 عبور شده است ( یعنی روتر R3 ).  یک پرانتز وجود دارد. داخل پرانتز عدد سمت چپ مجددا FD را نشان میدهد و عدد سمت راست RD گزارش شده از روتر همسایه ( روتر R3 ) تا سابنت مقصد. بعد از پرانتز هم اینترفیس خروجی همین روتر R1 که مسیر را آغاز کرده است، مشخص شده است.

گاهی برای رسیدن به سابنت مقصد، بیش از یک مسیر Successor وجود دارد. مانند مثال ذیل:

13-19 multu-successors

پس هر دو مسیر به Routing Table روتر اضافه میشوند. به نحوه استفاده از دستور show ip eigrp topology دقت کنید که بعد از اصل دستور توسط |section 10.1.33.0 دقیقا مشخص کرده است که صرفا اطلاعات توپولوژی مربوط به دسترسی به سابنت مشخص ( 10.1.33.0 ) را نمایش دهد.

اگر مسیر FS وجود داشته باشد در خروجی دستور show ip eigrp topology مسیر FS نیز نمایش داده میشود. توجه داشته باشید که وقتی از مقادیر پیشفرض ( برای اینترفیس سریال) که شامل bandwidth=1544Kbps و Delay=20000ms استفاده کنیم، بعید است که مسیر FS وجود داشته باشد.

13-20 two route

در شکل قبلی دو مسیر successor وجود دارد. یکی مسیر R1-R3-R4 و دیگری مسیر R1-R2-R4 . مسیر fs هر کدام از دو مسیر Successor فوق دقیقا مانند مسیر successor می باشد.

حال وارد تنظیمات اینترفیس S 0/1/0 روتر R2 شده و دستور bandwidth 1400 را وارد می کنیم. کم شدن پهنای باند این اینترفیس باعث افزایش متریک مسیر R1-R2-R4 میشود. حال دوباره در روتر R1 دستور نمایش توپولوژی شبکه را اگر وارد کنیم، با خروجی ذیل مواجه میشویم:

13-21 topo after change metric

همانطور که مشاهده می کنید کماکان دو مسیر برای رسیدن به سابنت 10.1.33.0 وجود دارد ولی فقط یکی از آنها یعنی R1-R3-R4 مسیر successor است و و مسیر دیگر که دارای متریک 2854912 است، مسیر FS میباشد.

اگر میخواهید مسیرهایی که FS و Successor نیستند را نیز مشاهده کنید، دستور ذیل را وارد کنید:

Show ip eigrp topology all-links

وجود مسیر FS باعث سریعتر شدن فرآیند Convergency شبکه میشود چون بلافاصله بعد از down شدن مسیر Successor ، مسیر FS جایگزین آن میشود. سپس الگوریتم Dual بلافاصله یک مسیر FS جدید تعیین میکند.

 

 

دستورات مانیتورینگ EIGRP

 

  • Show ip route

13-22 sh ip route

از این دستور جهت مشاهده routing table استفاده میشود. همانطور که مشاهده می کنید، مسیرهایی که توسط EIGRP ایجاد شده اند در سطر مربوطه با حرف D مشخص شده اند. چون حرف E به پروتکل EGP اختصاص یافته است. در شکل بالا، چون مربوط به router3 است، شبکه های 192.168.30.0 و 20.0.0.0 بدلیل اینکه به اینترفیس های این روتر اتصال مستقیم دارند با حرف C که مخفف Connected است به نمایش در آمده اند.

در خطوط EIGRP ، ابتدا Net ID مربوط به شبکه فوق نمایش داده شده است. کمی بعد یک[] وجود دارد. مقدار 90 در واقع مقدار administrative distance است که همانطور که قبلا گفتیم مقدار این پارامتر برای مسیرهای EIGRP عدد 90 است. پس از علامت / هم مقدار متریک مسیر به نمایش در آمده است. بعد از کلمه Via هم شبکه رابط برای این مسیر مشخص شده است. بعنوان مثال معنای خط چهارم جدول فوق اینست که: router3 به شبکه 192.168.20.0 مسیری از نوع EIGRP دارد که از طریق پورت serial 0/0 این روتر و از طریق اتصال به 20.20.20.1 ( اتصال WAN مربوط به router2 ) برقرار شده است.  این مسیر دارای متریک 46228736  است و administrative distance آن عدد 90 می باشد.

 

  • Show ip protocols

13-23 sh ip protocols

این دستور همه پروتکل هایی را که روی router فعال هستند را نمایش میدهد.

خطی که با عدد 1 مشخص شده است، نوع پروتکل و شماره AS را نشان میدهد.

خطی که با عدد 2 مشخص شده است، معیارهایی که در تعیین متریک استفاده میشود را نمایش میدهد.

در خطی که با عدد 3 مشخص شده است، می بینیم که حداکثر Hop Count مجاز در این الگوریتم 100 است.

خطی که با عدد 4 مشخص شده است، حداکثر میزان Variance ( بزودی با کاربرد این پارامتر آشنا خواهید شد) را عدد 1 در نظر گرفته است.

در خطی هم که با عدد 5 مشخص شده است، آدرس و administrative distance مربوط به روتر همسایه را می بینید.

 

  • Show ip EIGRP neighbors

13-24 sh ip neighbors

با استفاده از این دستور میتوان لیست روترهای همسایه را که با این روتر تبادل اطلاعات دارند را مشاهده کرد. پروتکل EIGRP اطلاعات روترهای همسایه را در جدول Neighbors Table نگهداری میکند. ستون های این جدول:

  • interface : اشاره به اینترفیس روتر که با روترهای همسایه در ارتباط است.
  • Hold : زمان انتظار برای دریافت پاسخ که از 15 ثانیه بصورت معکوس کار میکند. عددی که نشان میدهد، باقی مانده از آن 15 ثانیه است. اگر 15 ثانیه تمام شد و پیام hello از سوی روتر همسایه دریافت نشد، روتر همسایه از جدول مسیریابی حذف میشود.
  • Uptime : مدت زمانی را نشان میدهد که دو روتر با یکدیگر همسایه شده اند.
  • Srtt : میانگین زمانی است ( بر حسب میلی ثانیه) که hello packet ارسال میشود و جواب ack آن از همسایه دریافت میگردد
  • Rto : مشخص میکند که در چه زمانی پکت ها در صورت دریافت نشدن پیام Ack دوباره ارسال شوند.
  • Q cnt : نشان دهنده تعداد پکت های Update, Query , Reply است که در صف آماده ارسال هستند که اصولا صفر است. اگر صفر نباشد یعنی ازحام شبکه ای داریم.
  • Sequence number : شماره آخرین پکتی که همسایه ارسال کرده است.

 

  • Show ip EIGRP topology

13-25 sh ip topology

این دستور جهت نمایش جدول topology بکار می آید. مسیرهایی که میتوانند جایگزین بهترین مسیر شوند، در این جدول نشان داده میشوند. لازم است درباره بعضی از فیلدهای این جدول اطلاعات ذیل را داشته باشید:

  • successor : برای بهترین مسیر اطلاق میشود در این جدول و جدول روتینگ.
  • FS : به معنی مسیر بکاپ مسیر successor
  • اگر FD در جدول وجود دارد، همان متریک روتر تا مقصد می باشد.
  • RD:  نشان دهنده متریک همسایه ما تا مقصد است .
  • Show ip EIGRP traffic

13-26 sh ip eigrp traffic

این دستور اطلاعات مربوط به ترافیک EIGRP را نمایش میدهد.

  1. Hello : پیامی است که به روترها همسایه ارسال میشود جهت شناسایی و فعال بودن. این بسته بطور پیشفرض هر 5 ثانیه فرستاده میشود اما اگر سرعت لینک بین دو روتر کمتر از سرعت E1/T1 باشد ( حدودا کمتر از 544Mbps ) این بسته هر 50 ثانیه یکبار ارسال خواهد شد. میتوان توسط دستور ذیل تعیین کرد که این پیام هر چند ثانیه به روترهای همسایه ارسال شود. این دستور را باید در محیط کانفیگ اینترفیسی نوشت که به روتر همسایه مورد منظر متصل است. در دستور ذیل باید مقدار ASN که در پیاده سازی EIGRP استفاده کرده ایم را وارد کنیم. عدد 10 هم به این معناست که بسته hello هر ثانیه یکبار به همسایه مورد نظر فرستاده شود.

Ip hello-interval eigrp ASN  10

  1. Update : به معنی ارسال اطلاعات مربوط به جدول مسیریابی.
  2. Query : درخواست برای بررسی صحت یک مسیر خاص توسط روتر همسایه.
  3. Replay : پاسخ به درخواست مسیر ( پاسخ به Query ارسال شده توسط همسایه)
  4. Ack : تایید دریافت آپدیت.

در صورتی که ACK برای هر یک از پیامهای فوق دریافت نشود، روتر 16 بار پیام را مجددا ارسال میکند و اگر جوابی دریافت نشد، فرض بر این گرفته خواهد شد که همسایه در دسترس نیست.

حذف مسیرها یا جدول مسیریابی

فرض کنید که روی router1 قصد داریم الگوریتم EIGRP را حذف کنیم. باید ابتدا وارد router EIGRP 100 شده، با قرار دادن عبارت no در ابتدای هر route ،  شبکه ها را حذف کنیم و سپس از router EIGRP خارج شده و باز با استفاده از عبارت no کل جدول مسیریابی را از بین ببریم:

13-27 no eigrp

خلاصه سازی جدول مسیریابی

قابلیت خلاصه نویسی بصورت پیشفرض در EIGRP بصورت خودکار روی تمام اینترفیس ها فعال است. اگر بخواهیم آنرا غیرفعال کنیم باید ابتدا وارد جدول مسیریابی شده ( با دستور router EIGRP AS-value )و سپس دستور no auto-summary  و اگر مجددا قصد فعال کردنش را داشته باشیم: auto summary

اگر بخواهیم خلاصه نویسی را روی یک اینترفیس خاص فعال کنیم، وارد اینترفیس مورد نظر شده و دستور ذیل را درج می کنیم:

 ip summary-address EIGRP AS  ip subnet mask

یک توصیه امنیتی اصرار دارد که قابلیت Summarization باید غیر فعال باشد.

بعضی از دستورات مفید در پیاده سازی EIGRP

  • میدانیم که بصورت پیشفرض مقدار Administrative distance در پروتکل EIGRP عدد 90 است. با دستور ذیل میتوان بصورت دستی عددی بین 1 تا 255 را برای این پارامتر تعیین کرد: ( در داخل router eigrp )

Router(config-router)# distance EIGRP 62

  • نیز گفته شد که میتوان از قابلیت Load balancing در EIGRP استفاده کرد. اگر بخواهیم این قابلیت را روی تعدادی مسیر با متریک های نامساوی پیاده سازی کنیم، باید ابتدا مشخص کنیم که حداقل متریک مجاز برای حضور در بین این مسیرها چه مقدار باشد. دستور ذیل برای تعیین همین موضوع است و در آن n مقدار حداقل متریک مجاز می باشد: ( در داخل محیط کانفیگ router EIGRP ):

Router(config-router)# Variance n

  • در هنگام استفاده از EIGRP چنانچه در اتصالات سریال، مقدار bandwidth تعیین نشده باشد، EIGRP پهنای باند یک اتصال T1 کامل یعنی 544Mbps را در نظر خواهد گرفت.
  • پروتکل EIGRP بصورت پیشفرض میتواند از 50 درصد پهنای باند لینک ارتباطی برای تبادل اطلاعات خود استفاده کند. میتوان در محیط کانفیگ یک اینترفیس سریال از طریق دستور ذیل، میزان مجاز برای استفاده از پهنای باند لینک فوق توسط EIGRP را مشخص کرد:

Ip bandwidth-percent eigrp 100 10

  • از دستورات ذیل میتوان جهت عیب یابی عملکرد این پروتکل بهره گرفت: ( باید در مد privilege وارد شوند):
  • Debug eigrp packet
  • Debug eigrp neighbor
  • Debug ip eigrp neighbor

ضمایم11

  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
  • پیوست گم شده
مشاهده همه افزودن یک یادداشت
شما
دیدگاه خود را وارد کنید
رفتن به نوار ابزار